„Ufamy sobie w zespole” to zdanie, które można napisać na slajdzie. Trudniej je zbudować w praktyce — bo zaufanie nie powstaje z deklaracji, tylko z powtarzalnych, drobnych doświadczeń.
Kilka konkretnych zachowań liderów, które budują zaufanie — dużo skuteczniej niż jakiekolwiek hasło:
Dotrzymywanie małych obietnic. Nie tylko dużych, strategicznych zobowiązań — także tych drobnych, jak „oddzwonię do Ciebie jutro” albo „sprawdzę to i wrócę z odpowiedzią”. To właśnie w drobiazgach ludzie uczą się, czy na kimś można polegać.
Przyznawanie się do błędów, zanim ktoś inny je wytknie. Lider, który mówi „pomyliłem się w tej decyzji”, nie traci autorytetu — zyskuje wiarygodność.
Jednakowe traktowanie ludzi niezależnie od nastroju czy obciążenia. Zespół bardzo szybko uczy się, czy reakcja lidera na tę samą sytuację zależy od tego, „jaki dziś ma dzień”.
Mówienie wprost, zamiast przez aluzje. Niedopowiedzenia i domysły są największym wrogiem zaufania — zmuszają ludzi do zgadywania, co lider „tak naprawdę” miał na myśli.
A co najszybciej niszczy zaufanie? Rozbieżność między tym, co się mówi, a tym, co się robi. Jedno „obiecuję, że to się nie powtórzy”, które się jednak powtarza, kosztuje więcej niż dziesiątki dobrych rozmów.
Zaufanie buduje się latami i można je stracić w jednym momencie. To dlatego warto traktować je jako codzienną praktykę, a nie jednorazowy cel do odhaczenia.